BEGIN~*

ดีฮะ มาลงฟิกเพื่อความบันเทิงส่วนตัวของผมเองXD

ยิ่งคลั่งกี้ดะอย่างแรงและบี้เลนด้วยXD

นี้เป็นฟิกวายนะฮะคนที่ไม่รู้จักปิดไปเลยยยย(ถึงแม้ฉากเรทยังมาไม่ถึงเลยก็ตาม)

Title: Dark Memory

Author: Nashimah

Paring: Tikki x Yu ,Rabi x Allen

Rate: (ไม่รู้ฮะ)

.

Part 1

ซ่า...........ซ่า

สายฝน.............หยดน้ำ

และเสียงของหยาดฝนที่กระทบลงบนพื้นดิน

ท้องฟ้าสีครามที่เต็มไปเมฆและหมอก...

และเสียงร้องให้ของใครซักคน...........

.ท่ามกลางความเหน็บหนาวของสายลม.....

ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่หยุด ได้มีเสียงเด็กน้อยคนหนึ่งดังมาจากข้างแม่น้ำที่เชียวกราด

ฮึก............ฮึก.....เสียงเด็กน้อยผมสีดำยาวประบ่า นัตย์ตาสีดำประกายอย่างหน้าหลงใหล แต่ตอนนี้กลับแดงก่ำหลังจากที่ร้องให้มานาน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดที่กระเด็นโดนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์นี้

ตุบ................ตุบ เสียงย้างก้าวเริ่มใกล้เข้ามายังเด็กน้อยคนนี้ แต่ละย้างก้าวแลดูมั่นคงและไม่สะทกสะท้าน

นี้เด็กน้อย..............ร้องให้ทำไมละ......ชายหนุ่มที่มีผมสีดำเช่นเดียวกับเด็กคนนี้ ยุ้งรุงรัง

คุณเป็นใครเด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาอย่างระวังตัว

ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอซะหน่อยน้า~~ ชายหนุ่มตรงหน้าตอบอย่างสบายๆ

เอ๋.......ฉันเห็นเธอร้องให้นะ....เป็นอะไรไปหรอชายหนุ่มถามขึ้นพร้อมกับเด็กตรงหน้าที่พร้อมจะวิ่งหนีทุกเมื่อ

นายเป็นใครเด็กน้อยถามขึ้นอย่างระวังตัว

เอะ...จริงด้วยลืมบอกไปแฮะ ฉันชื่อ ทิกี้ มิคส์ แล้วเธอละเด็กน้อยเธอชื่ออะไร....ชายหนุ่มเบืองหน้าตอบอย่างสบายๆ

ชิ......ทำไมฉันต้องบอกด้วยเด็กน้อยพูดขึ้นอย่างรำคาณนิดๆพร้อมสะบัดหน้าหนีแววตาคนตรงหน้าไปให้พ้นๆ

แหม.....เด็กน้อยนี้ไม่รู้อะไรเลยนะนี้.....จะให้ฉันเรียกว่า เด็กน้อย ตลอดหรือไงละ.....ทิกี้ถามขึ้นอย่างกวนๆ

ชิ........คันดะ........คันดะ..ยู..เด็กน้อยพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์แต่ใบหน้าก็ยังก้มลงหลบสายตาที่จ้องมาเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเห็นคราบน้ำตาของเค้า

นี้....ยูสินะ.......เอ้าทิกี้พูดพลางหยิบบางสิ่งมาจากกระเป๋ากางเกงตัวใหญ่

อะไรอีกละ.. คันดะพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อปาดน้ำตาทิ้ง

สิ่งที่ทิกี้หยิบขึ้นมานั้นคือ กำไลลูกประคำมี 16 ลูกสีขาวสลับ น้ำเงินเข็ม พร้อมกับยื้นให้กับเด็กน้อยตรงหน้า

รับไว้ซะสิ......เอาไว้ถ้าหากนายร้องให้หรือเหงา หยิบสิ่งนี้มานับเล่นก็ได้นะทิกี้พูดขึ้นพลางหยับสิ่งนั้นมาหมุนเล่นอย่างเพลินมือ

ทำไมฉันต้องรับมันไว้ด้วยคันดะพูดขึ้นอย่างเยือกเย็นก่อนจะมองสิ่งที่อยู่ในมือทิกี้

แหมๆ.......รับไว้เถอะน๋า......ฉันไม่รู้หรอกว่านายร้องให้เพราะเรืองอะไร และร้องให้เพราะใคร แต่ก็เหมือน

เป็นเหมือนน้ำใจเพียงเล็กน้อยละกันทิกี้ตอบพลางยื้นเอาลูกประคำนั้นยัดใส่มือคันดะและเดินจากไป

นี้......นายเออ...................คันดะพูดขึ้นอย่างอ่ำๆอึ่งๆ

ทิกี้ ทิกี้ มิคส์ นั้นแหละชื่อฉัน จำไว้ดีๆละเราคงได้เจอกันอีกแน่ๆ ได้เจออยู่แล้วชายหนุ่มเอ่ยนามตนเองและหันกลับมายิ้ม แต่ยิ้มนั้นไม่ใช้ยิ้มที่ดูถูกและเย้อยันแม้เพียงเล็กน้อยแต่เป็นยิ้มที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน

ขอบใจนะ.........คันดะพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆแต่คำพูดที่เอยมานั้นไม่ใช้คำพูดประชดที่เค้าเคยเอยมาแม้เพียงเล็กน้อยแต่เป็นคำพูดที่มาจากใจจริงคำพูดที่บอกถึงคนๆนั้นว่าตอนนี้จิตใจของคนนั้นเป็นเยียงไร

หึ.................ไม่เป็นไรหรอก....เราคงได้พบกันอีกนะคันดะ..ยู......ทิกี้พูดพลางหันกลับไปแต่คำพูดสุดท้ายช่างเบาและเยือกเย็นดังสายลมที่พัดผ่านไป....กับสายฝนในยามเย็น..................

ซ่า...............ซ่า

เสียงฝนตกช่างเหมือนวันนั้น

วันที่พบนายท่ามกลางสายฝน

ท่ามกลางความมืดมิด

เสียงพุ้มไม้และเสียงลมหายใจ.......

ที่สอดประสานความหอมหวานของสายลม..............

TBC...................

--------------------------------------------------------------------------------

เย้.....ในที่สุดก็แต่งจบไปตอนหนึ่งสักทีT^T++ดีใจมากๆเลยฮะที่จบไปตอนหนึ่งซักที

อะ.......เกือบลืมฟิกชั่นนี้โปรดรักษาเครดิตของผมด้วยนะฮะXD

แสดงความคิดเห็น คอมเมนต์ และติชมได้เลยนะฮะ

ไม่คอมเมนต์มีเฮแน่นอน หึหึ

รักคนคอมเมนต์หลายๆ จุ๊บๆ

เจอกันเอนทรี่หน้านะฮะ อาดิโฮส>w<//